Hoe het begon

Patrick en Marijke leerden elkaar kennen via een datingwebsite in februari 2007. Zeg maar de tijd dat iedereen je nog waarschuwde om toch vooral niet thuis af te spreken met iemand van internet en toch vooral voorzichtig te zijn, want “op het internet zitten vooral gekken”. Ach ja, ze hadden gelijk 😉

In die tijd woonde Marijke in Breda en Patrick in Nistelrode. Na die eerste date in maart was het dikke mik en hadden ze, zoals Patrick nog altijd zegt, “vette verkering”. En hoewel ze in september 2011 trouwden, zegt hij dat nog steeds. In ons beider profiel op de datingsite stond dat ze geen kinderwens hadden. En dat is nooit veranderd. Ook niet toen mensen zeiden: wacht maar tot je elkaar langer kent, wacht maar tot je 35 bent (of 40) en later, toen ze aan pleegzorg begonnen, wacht maar tot je ziet hoe leuk kinderen zijn.

Patrick trok in 2007 in bij Marijke en in 2010 verhuisden ze samen naar Tilburg omdat Patrick daar lesgaf en hij de onmogelijke reisroutes (OV) en files (auto) zat was. Tot aan onze verhuizing naar Oudendijk (Nbr.) in 2018 woonden wij in de B-buurt in de Tilburgse Reeshof.

Al ver voordat zij elkaar leerden kennen, waren ze bezig met jeugd en jongeren. Patrick als praktijkdocent techniek, maar ook als docent natuurkunde, wiskunde en mens en natuur op diverse niveaus in het voortgezet onderwijs. Daarnaast was hij o.a.  vrijwilliger bij de Stichting Techniekpromotie en activiteiten die Marijke organiseerde. Patrick heeft een LWOO-aantekening en was jarenlang mentor. Marijke deed o.a. in de jongerentak van een politieke partij vrijwilligerswerk en bij het Jongerenopbouwwerk (JOB).  Later o.a. als Coach4Junior via vrijwilligersorganisatie Contour de Twern en als (mede)organisator van activiteiten in de Reeshof zoals een buitenbioscoop voor kinderen en jongeren en het Breukelentuinfestival voor kinderen.

In 2011 vonden ze de tijd rijp om meer terug te geven aan een in onze ogen vergeten doelgroep: jongeren in pleegzorg. Bij Sterk Huis (toen Kompaan en de Bocht) volgden ze een informatieavond en aansluitend deden we de STAP-training. Hun profiel werd “crisistieners”, ofwel, binnen 0-48 uur schakelen voor jongeren vanaf 12 jaar. Vanuit een plaatsing bij hen gingen de pleegzorgwerker en (gezins)voogd op zoek naar een oplossing met opgroeiperspectief. In totaal passeerden ongeveer 12 jongeren de revue. De ene bleef 3 dagen, de andere 8 maanden. Ze maakten van alles mee, inclusief bedreiging, suïcidepoging, loverboys en weglopen. Saai was het nooit, en hoewel de problemen voor de jongeren enorm heftig waren, vonden zij het fantastisch om te doen.

In 2015 werd de wens geboren om niet meer als vrijwilliger, want dat is pleegzorg, met deze jongeren te werken, maar fulltime als professional. En zo geschiedde. Ze startten met hun eigenwijze ondernemingsplan, volgden cursussen en trainingen en schreven het gezinshuis in bij de Kamer van Koophandel in december 2017. Patrick kon zich direct SKJ-registreren, Marijke maakte handige gebruik van een, toen nog, maasje in de wet. Inmiddels zijn beiden volwaardig geregistreerd waarbij Marijke ook het EVC om Hbo-niveau aan te tonen, doorliep. In maart 2018 kochten ze het huis in Woudrichem, in juni kregen ze de sleutel en na ruim 2 maanden extreem intensief verbouwen, gingen ze formeel open op 13 augustus 2018.

Inmiddels hebben ze een gezinshuis met 7 plekken voor jongeren vanaf 12 jaar en een zelfstandigheidstraining voor 3 jongeren vanaf 17 jaar. De eerste jaren waren heftig, spannend en moeilijk, maar ook fantastisch, een droom en mooier dan van tevoren bedacht. Inmiddels zijn ze alweer bezig met nieuwe plannen en dromen. Je kunt hen volgen voor het hier en nu én die plannen en dromen, via de Facebookpagina van Terug naar de Toekomst Jeugdhulp.

NB: Patrick en Marijke stellen zich, net als de andere teamleden, voor op de teampagina.